देवळाऑ दख्खॉ – फा. घोन्सालो डिसिल्वा, (OFM कॅप्यु) गास (वानत)
बंगलोरश्या डॉन बॉस्कोआ संस्थेत नव मयनॅऑ ‘युथ कौन्सिलिंगसॉ’ डिप्लोमा करॉन फा. जॉन संत मार्कशा पॅरिश मीनॅ गॅल्या जुन मयन्यापासून लानॉ फादर बगुन आल्तॉ. बॉठ्ठॉ फादर अंतोन तडे अगोदरूस पास वहरापासून पॅरिशप्रिस्ट बगुन काम बगीतोतॉ.
तॅ दोगी पॅरिशमिनश्या लॉकांआ आध्यात्मिक परगती करतान जीव ऑतॉन काम करतॉतॅ. हाकाळ-हांज मिशे बॉलॅशे, गावात जाऑन जकल्यांआ घारा भेठी द्याशे, शाळा सालव्याशे. परतेक हिन्वारॅ बारक्या पॉरांकरतना दोथ्रिनशी जिमेदारी पन हांबळ्याशे.
एक दी दॉपारश्या जीवनोर बॉठॉ फा. अंतोन बोयलॉ, ‘फा. जॉन, तुमी युथ कौन्सलिंगसॉ डिप्लॉमा करॉन आल्या इ बो कवतीकाइ गोस्ट हाय. तुमाला तॅआ कोर्समीनॅ तरुनांना काहा मार्गदर्शन करेसा, त्यांयो अडसनी कहयो हुमजॉन घ्याश्यो याबद्दल खास माइती दिलेस हायदॅ. मॅ या पॅरिशमीनॅ गेले पास वहरे पॅरिशप्रिस्ट बगुन काम करतॅ. जक्ला कय अडे बरा हाय. बरेस लोक देवळा येत्यात, कशीनीत बर्यापैकी दान पन टाकीतॅत. आपल्या देवळा कय काम काडला गा उदार आथॅ मदत पन करतॅत. आपले जक्ले लोक खाऑन-पॅऑन सुकी हाथ. परतेक गावापरिवारात लान्यापासून बॉठॅपोत जक्ले रातबेरात अॅकमॅकांआ अडीअडसनीला दाव्हॉन जातॅत.
इ जक्ला कय ठीक हाय, पन जॉहॉ सांदोर काळॉ दाग आहातॅ, गुलाबाआ फुलाला काटॅ आहातॅत, तही आपल्या या पॅरिशमीनॅ एक बोठी कीड हाय. रातून्दी एकुस गोस्ट माला खटकातॅ ती मिंजॅ आपली तरुन मंडळी. बर्यास वॅळॅला कय बुजुर्ग लोकांइ माला हांगीला की देवळात मिस सुरू असताना बरेस तरुन आपल्या दॅवळाआ बारश्या दख्ख्योर बॅहॉन गप्पा-गोस्टी करतॅत. कून मोबाइलवर बॉलातॅत, कून युट्यूबवर गानॅ आयकातॅत, तॅ कून सड्क्योरनॅ साल्ला तॅइ टिंगल करतॅत. माला बरा नाय वाटॅ. कारन की अडे देवळात मिस सलातॅ आन तडे दॅवळा दख्ख्योर यांअॅ नाय नाय तॅ उदयेग सलातॅत. आपलॅआ पॅरिशमीनॅ ल्ग्ना- मोर्तादो आन हनावारादो कतॅ कतॅ मॅरदॅरशा पॅरिशशे लोक येतॅत तॅँना का वाटातॅ हायदॅ.?
मॅ माआ परिन आपलॅआ तरुनांना समजाऑन हांगीला, पन माआ बॉलना कुनुस कानोर गॅथ नाय. कय वक्ता मॅ त्योंर रागावलॉ, बडखालॉ सुदा, मिसोर तावातावानॅ बोयलॉ पन कय वॅळा वळाली नाय. उल्टा तरुन जास्तीस उरफाटे वागॅआ लागले. बॉलातॅत ना ‘उंदराव जीव जातॅ आन मांदर मजा बगीतॅ’. आतॅ वयमानापरमानॅ माई पन आजकाल जरा घनिस शिडशिड हॉथॅ. माआ जीवाइ नुसती आकळ हॉथॅ. हाकाळ-हांज माला दोन-दोन प्रेशरश्यो गोळयो घ्या लागातॅत. परवा डॉक्टरनॅ रगात तपाशीला. माला बोयलॉ, ‘फादर, जरा हांबळा हा ! तुमशी शुगर सद्या बॉर्डर लाइनवर हाय.’ माला कय सुशॅ नाय. का करॅसा ता. ‘बगा तुमश्या बळॅ कय ऑहॅदॅ तॅ, आपलॅआ पॅरिशसॉ आश्रयदातॉ संत मार्क आपलॅला पावॅदॅ आहा कय तरी करा.’
दॅवळाआ मॅस्तानॅ टेबलोर तळॉन ठोयलॅलॉ शिकनसॉ लेग्पीस खादो टुकीत फा. जॉन बोयलॉ, ‘फा. अंतोन, माइ बय माला सदा हांगॅशी, पॉरा, आऊक्षात अहे कामे करॅशे की हरपु मॅलॉ पाय आन आथशी दांडी पन मोडली पा नाय.’ ‘हुंटीबगार खॉकलॉ गॅलॉ पाय.’ मॅ बगीतॅ मा बळॅ जॉडा कय करता येदॅ तॉडा करनॅस. आपलॅला तरुन पॉरांपांरोर शीडॉन अजिबात सलॅसा नाय. वॅँगॅत गॅऑन ठॉसॉ मारॉन पन जमॅसा नाय. तॅना जकल्याना मयॅन समजॉन – उमजॉन हांगॅआ लागॅदॅ. तुमी आतॅ ती जक्लि जीमेदारी माओर हॉडा आन बिंदास रॅआ. फक्त माला थॉडॉ वखत द्या.’
जाला. तॅआ दिहापासून जीगाळा-जीगाळा फा. अंतोन मिसा करॅसॉ तिगाळा फा. जॉन दॅवळाबारनॅ नुसतीस एक फेरी मारॅसॉ. तरुन पोरे द्ख्ख्योर बॅहॉन आवाज गोंदळ करॅशे. फादर त्योंर नुसतॉस बगॉन गालाश्या गालात हावॅसॉ. तॅना कय बॉलॅसॉ नाय. पॉरांना वाटॅसा गा बव्तेक लानॉ फादर आपलॅला टरकातॅ. पॉँरांआ टॉळका मनातशा मनात खुश हॉअॅसा. आन तॅँना दर्या पान्या घतीन उदान यासा.
दिहान मांगॅ दी भरातोतॅ. अहॅस तीनशार मयनॅ भरलॅ. एक दी आयत्वार हाकोटे लग्नाआ मिसा सल्लॉता. तॅआ मिसाला मॅरदॅरश्या दोनशार पॅरिशशे लोक हयरे-हुयरे आल्ते. वर बारशॅ पास-स फादरू आल्तॅ. बॉठॉ फादर आन बीअॅ बारशॅ फादर आल्तारोर हॉथॅ. फा. जॉननॅ नेहमीपरमानॅ एक फेरी मारली. पॉरांऑ नेहमीसॉ तमाशॉ सुरूस हॉथॉ. फादर तॅँआ पुडॅ गढीबर ऊबी रॅलॉ मंग तॅँना बोयलॉ, ‘पॉरांदो ! मॅ तुमाला कळकळीनॅ हांगातॅ, एक फादर भगून माआ तुमश्योर पिरेम हाय भगून बोलातॅ. तुमे एक तॅ आपल्या दॅवळा दख्ख्या अॅँगा बॅहा नातॅ तॅँगा बॅहा, पन दख्ख्योर बॅहॉ नाका. दख्ख्योर बॅहना वाईट आहातॅ.
ऑडॅत तॅतसा एक उनाड पॉर बाडका घतीन उडी मारॉन दख्ख्योरनॅ खाला उतारलॉ. फादरशा समोर अॅऑन मिजास करीत बोयलॉ, ‘फादर ! आमे कडे बॅहॅसा कडे नाय ता तुमे हांगॉ नाका. तुमे आमश्या पॅरिशमीनॅ आलॅला स मयनॅ पन भरलॅ नात. तुमे याश्या आदी पन आमे अडेस बॅहॅशे. आजपोत बॉठ्या फादरनॅ आमाला खुब वॅळा हांगीला पन आमे तॅआ नाय आयकीला. तॅ तुमे कून आमाला बॉलनार ? तुमे कय आमाला
‘संडे स्कूलशे टारेटुरे समजात्या गा का.? तुमे तुमशे कामे करा. आमशा नादी लागॉ नाका नातॅ तुमाला जड जायदॅ. आमे कय तुमाला हांग्या येत्याव, ‘गा मिसा आहा करा, शरमाव अहो अहो द्या’ नाय ना मंग. आमसॉ नाद नाय करॅसॉ. आमसा आहा हाय, ‘आला आंगोर गा गॅठ्ला हिंगोर.’
आमशा मीनॅ कूनॅ आय टी तॅ कुनॅ बी टेक कॅलॅ, कुन एमबीए जालॅ, कैकाइ मास्टर पन कॅलॅ. आमश्या बय-बाबानॅ ढॉसॉन – ढॉसॉन घरने देवळा धाडलॅ तॅ निदान आमे आलॅव तरी.’ अॅकानॅ आहा बॉलता खोटी बीअॅ दाताअॅ फनॅ काडॉन आह्या लागलॅ. फादरनॅ तॅआ जकल्योर बगीला, मिंगॅ तॅआ पॉरा पाठीओरनॅ बॉठ्या मयेनॅ आथ फिरवॉन बोयलॉ, ‘नाय रॅ बाबा मॅ तुमाला संडेस्कूल शे पोरे नाय समजॅ. तूमॅ जक्ले हिकलेले पोरे. तूमॅ आपल्या समाजाअॅ-दॅशाय हाकाळशॅ जीमेदार नागरिक हा. तॅआस बरबर देऊळमातेशे सदस्य हा. मॅ तुमशी कदर करतॅ. कय वहरान तुम्शे लग्ने जालॅ मंग तुमे जीमेदार पालक हॉनार हा. ये आपले लाने संडेस्कूल शे टारके-टुरके पोरे आज तुमाला आहा दख्ख्योर बेहॅलॅलॅ बगीतॅत. हाकाळ ते बोठ्ठे जाले गा ते पन अहेस तुमश्या हांगडे अडे देवळा दख्ख्योर बॅहॅद्यात. मॅ तुमाला माअॅ बाव्हंडे समजातॅ. का हाय पॉरांदो मईत हाय गा,’जे दख्ख्योर बॅहातॅत ना ते आयुक्षात दख्ख्यालास लागातॅत.
तुमसापकी कून दख्ख्याला लागलॉ पा नाय आहा माला वाटातॅ, भगून मॅ बोयलॉ.’
‘हां.. हां.. बराय.. तुमाला का हांगॅसा ऑथा ता हांगॉन जाला. तुमसा बॉल्ना आमे अॅका कानाय आयकीला आन बीआ कानाय होडला तॅ तुमे आमसा का करनार ? पॉर बोयलॉ. ‘मॅ तुमसा का करनार. पन तॉ आपलॉ सॉर्गातसॉ बाप देव हाय ना तॉ आप्ल्योर ऑबडा पीरेम करतॅ, तॅआबनी तॅनॅ आपलॉ पूत आपलॅला दिलॉ. जॉ खुरसोर मॅलॉ. आपलॅआ आत्म्याला लागलॅलॉ पापाऑ दाग तॅआ पुताआ रगताअॅ धोयलॉ. बाबांनॉ माला नाका ब्येव पन तॅआ सॉर्गातश्या दॅवाला घाबरा. मॅ का, आज अडे हाय हाकाळ बदली जाली गा बीआ जागी साल्लॉ. पन तुमे अडेस रॅशे. तुमसा आयुक्ष अडेस जासा हाय.’ फादरसा बॉल्ंना आयकॉन पॉरांना लाज वाटली. तॅना तॅइ सुक कळली. जक्ले बोयले, ‘सॉरी… सॉरी फादर. आमशी सुक जाली. आमाला माफ करा फादर.’ ऑडा बॉलॉन जक्ले पोरे देवळाआ दख्ख्योरनॅ बावखालातश्या बाडकांगत अॅकमॅकां मांगी टनाटन उडयो मारीत खाला उतारलॅ आन अल्लामत देवळात खीरलॅ.
तॅआ दिहापासून कुनुस दख्ख्योर दिख्याशे रेले. जक्ले तरुन मिसाला देवळात हारकॅ-हुरकॅ बॅहादो लागलॅ. आतॅ अदनॅ मदनॅ दख्ख्योर अॅखाद कागूळॉ नातॅ बगळॉ मात्र दिख्यासॉ.