बाहांलॉ – विजु वाझ, दारसेंग
घरनॅ निंगालॉ, अरद्या रस्त्यात पॉसलॉ आन आठोन आली..
आज मन रंजी जालता. मनाला जही रुकरुक लाग्लोती.
कामोर पॉसलॉ, कामात कय लक्ष नाय लागला..
रॉजसॉ येतॅ तहॉ बायकूऑ फोन आलॉ, मॅ जक्ला हावात खॅळात हांगीला.
जीवलॉ. भाजी मस्त जालती आहा खॉटा बोयलॉ. पन माऑ डबॉ आज तॉहॉस हॉतॉ.
विसार कॅलॉ, आंहा का जालॅ? का बाहांलॅ?
दी भरलॉ. हांसॉ घारा पॉसलॉ, दादी बोयली, “पॉरा! हाकोटे कनेरी न पेता गॅलॉ तॉ…?
आन माई टुप पेटली. डबॉ माई बायकू करतॅ पन कनेरी.. ती माई दादी करतॅ.
आन ती पॅऑन घर होडताना, ‘दादे, मॅ आलॉ हां..
इ बोल्ना बॉल्या आज बाहांलॉ. आख्खो दी मन कदो रंजी जालता ता हांश्यापारा हुमजाला.
मॅ बाहांल्याबनॅ माआ दादीआ मनात आख्ख्या दिहात कॉडॅ सतरा-पंद्रा विसार आलॅ हायद्यात..
माऑ पूत आज कनेरी न पेता न बॉलता गॅलॉ कामोर… माआ का सुकलॅ हायदॅ ?
‘जेजूस मावले माला माफ कर. माआ पॉराला बरा आयूश्य दे.’
दादीनॅ मावली दरी मा करता विनवनी केली.
मॅ फोनवर बायकूआ हरी बोयलॉ, पन दादीआ हरी नाय..
इस बाहांलॉ, दादीला “आलॉ” बोयलॉ नाय.
पॉरांदो, आतॅस कडे जात्या-येत्या ता आयाबापांना बॉलॉन जा..
नंतर आपू खूप कय बॉलॅ, पन आयबाप कडे हात…?